A poniżej na zachętę pokaz umiejętności Sensei:

Do zobaczenia w Poznaniu :-)

Zapraszamy!

I to wszystko :).

Prowadzący staże to:

• Sensei Pascal Norbelly (6 dan aikido) - 14-15.01.2012 (strona na Facebook)
• Sensei Pascal Guillemin (5 dan aikido) - 25-26.02.2012 (strona na Facebook)

A na egzaminy na stopnie kyu zapraszamy już 17 grudnia (wyjątkowo w sobotę) o godz. 17.00 do naszego dojo.

Informujemy również że 14 grudnia nie będzie treningu.

PS. A po egzaminach to co zwykle... :-)

MIEJSCE: Suchy Las k/Poznania, Hala Sportowo-Widowiskowa, ul. Szkolna 20,

Wjazd od ul. Obornickiej (trasa Poznań - Koszalin)

TRENINGI:

Sobota, 5 listopada:

11:00 - 13:00 - aikido
16:30 - 18:30 - aikido

Niedziela, 6 listopada:

09:30 - 10:30 -  bokken
10:30 - 12:00 -  aikido

CENA:

cały staż:
100 zł – w przypadku przedpłaty na konto do 20.10.2011

lub

120 zł - płatność na miejscu w dniu stażu

tylko sobota:  100 zł
jeden blok treningowy:  60 zł

Nocleg na macie: 10 zł.

Więcej informacji na stronie "Staż z Sensei Christianem Tissier".

MIEJSCE: Poznań, pawilon AZS, ul. Pułaskiego 30 (wjazd od ul. Cichej)

TRENINGI:
Sobota, 17 września:
10:00 – 12:00 – aikido
15:00 – 17:00 – aikido

17:30 – grill party :-)

Cena: 40 zł

(Uwaga! Dla Klubu Shin Dojo staż jest darmowy. „Zrzutka” na kiełbaski, napoje -  10zł).

PS. Napoje = Tymbark oczywiście ! :)

W OŚRODKU MOŻNA PROWADZIĆ NASTĘPUJĄCE ZAJĘCIA:

• zajęcia treningowe sztuk walki,
• staże, seminaria, zawody, pokazy sztuk walki,
• kursy samoobrony,
• zajęcia z WF,
• zajęcia sportowe i rekreacyjne,
• zajęcia korekcyjne i rehabilitacyjne,
• zajęcia ruchowe dla najmłodszych,
• imprezy kulturalne związane z Dalekim Wschodem.

ZALETY CENTRUM:

• konkurencyjne ceny,
• bardzo dobry punkt komunikacyjny - tylko 5 min. od centrum Poznania,
• bardzo łatwy dojazd komunikacją miejską,
• idealne miejsce na treningi i spędzenie wolnego czasu,
• jedyna tak duża sala z matami w okolicy,
• duży parking przed budynkiem,
• pomoc przy organizacji treningów, staży, zawodów sportowych itp.

WYPOSAŻENIE CENTRUM:

• sala treningowa z profesjonalną matą o powierzchni 180 m2,
• sala treningowa z profesjonalną matą o powierzchni 100 m2,
• sala treningowa z profesjonalną matą, z lustrami, o powierzchni 80 m2,
• zaplecze sanitarne (dwie szatnie, prysznice, toalety)
• duży, bezpłatny parking przez Centrum

Wszystkich zainteresowanych nawiązaniem współpracy prosimy o kontakt mailowy lub telefoniczny (wojtek@aikido-poznan.pl; tel. 606 275 073).

I oczywiście zapraszamy na www.salasportowa.poznan.pl

Więc tak:

a) dzieci
zajęcia: wtorki i czwartki
17:00-17:45 - wiek 7- 10 lat
17:45-18:30 - wiek 10 - 14 lat

Więcej informacji o treningach dla dzieci

b) Młodzież/ dorośli
grupa początkująca: poniedziałki i srody 20:00 - 21:30
grupa zaawansowana: wtorki i czwartki: 20:00 - 21:30
piątek: trening dla obu grup 19:00 - 21:00 (19:00 - 20:00 sprzęt, 20:00 - 21:00 aikido)

Więcej informacji o treningach dla młodzieży i dorosłych

Do zobaczenia na macie :)

PS. Jeżeli ktoś pragnie większej ilości zdjęć to zapraszam tutaj.

A poniżej szczegóły stażu:

Staż Aikido przy współpracy słupskich klubów Aikido Słupsk i Meiyo Dojo

TERMIN: 10-11 wrzesień 2011

PROWADZĄCY:
Staż poprowadzą shidoin PFA: Marian Wiśniewski, Jerzy Sapiela i Paweł Zdunowski

MIEJSCE: Hala sportowa w Jezierzycach kolo Słupska

PLAN TRENINGÓW:
Sobota:
11:00 - 13:00 - trening poprowadzi sensei Marian Wiśniewski (5 dan)
16:00 - 18:00 - trening poprowadzi sensei Jerzy Sapiela (5 dan)
Niedziela:
10:00 - 12:00 - trening poprowadzi sensei Paweł Zdunowski (4 dan)

CENA: 50 zł całość

KONTAKT:
Ola: 607631904, kontakt@aikido-slupsk.pl
Dana: 604161120, meiyo@op.pl

SERDECZNIE ZAPRASZAMY!!!

NOCLEGI:
Link do hotelu (rozsądne ceny)

• www.hotelwela.pl
• Szkolne Schronisko Młodzieżowe - www.schroniskoscku.slupsk.pl

Poza tym na macie wystąpił jeden z naszych mistrzów - Sensei Pascal Norbelly.

A oficjalne zdjęcia / relacja już wkrótce.

.

Ale do rzeczy:

1. Egzaminy na stopnie kyu odbędą się 11.03.2011 o godz. 20.00. Czas odkurzyć legitymacje i w końcu sobie przypomnieć o co chodzi w ikkyo... ;)
2. Ferie zimowe to czas, kiedy jedni się cieszą (np. nauczyciele), a inni smucą (np. dzieci - że nie mogą chodzić do szkoły ;-)). I niestety aiki dzieci też będą miały wolne od aiki zajęć - od dnia 31 stycznia do 13 lutego nie ma treningów aikido dla dzieci. Dorośli nie mają tak dobrze - treningi dla nich odbywają się normalnie.
3. Rezerwujcie sobie pierwszy weekend listopada - w dniach 5-6.11 pojawi się u nas Sensei Christian Tissier. Miejsce: jak zawsze Suchy Las i gościnny Gminny Ośrodek Sportu. Więcej informacji wkrótce, ale już teraz możecie potwierdzić swoją obecność na Facebook'u. Do zobaczenia na macie!

Więcej informacji wkrótce w dziale NADCHODZĄCE STAŻE.

Staż z Sensei Pascal Guillemin (5 dan aikido aikikai, asystent shihana Christiana Tissier)

MIEJSCE: Poznań, Ośrodek Sportowy „Olimpia”, ul. Taborowa 8 (przy Rondzie Nowaka-Jeziorańskiego – dawne R. Przybyszewskiego)

TRENINGI:

Sobota, 26 lutego:

11:00 – 13:00 – aikido
16:00 – 18:00 – aikido

Niedziela, 27 lutego:

09:00 – 10:00 – jo
10:00 – 11:30 – aikido

KOSZT:
całość: 90 zł, sobota: 80 zł, blok treningowy: 50 zł

UWAGI:
Nocleg na macie - 10 zł. Dodatkowa lista miejsc noclegowych znajduje się na stronie www.hotele-polskie.pl

DODATKOWE INFORMACJE:
Wojciech Drąg, tel./phone: +48 606 275 073

DO POBRANIA:

• plakat stażowy (PDF)
• english info (PDF)

PS. Obrazek pożyczony stąd.

I tak:

• treningi mamy do czwartku włącznie (23.12)
• między świetąmi treningi we wtorek, środę i czwartek (28-30.12).
• a w Nowym Roku zaczynamy 4.01

PS. Życzenia będą później :).

• 12 listopada, z okazji 11 listopada, nie będzie treningu :-(. Aczkolwiek nie musicie się martwić - na kolejnym treningu nadrobimy zaległy materiał poprzez zwiększoną intensywność ćwiczeń... ;-)
• na 26 listopada Senseje zapowiedzieli egzamin na stopnie kyu - znaczy się w końcu trzeba będzie wziąć się do pracy, zrozumieć te ikkyo i przejść przez egzamin wewnętrzny. Jak zawsze nie będzie łatwo, jak zawsze satysfakcja gwarantowana.
• a na 26 lutego 2011 r. zapowiadamy jubileuszowy (ósmy ;-)) staż z Sensei Pascalem Guillemin (5 dan). Z tej okazji postaramy się robić wszystkie techniki osiem razy szybciej niż zwykle... Więcej informacji o samym stażu już wkrótce, a tymczasem możecie potwierdzić swoją obecność na stażu na naszej stronie na Facebook'u.

Do zobaczenia na macie :).

Nowy termin stażu zostanie podany wkrótce.

A dzieci startują 13 września - również na sali przy ul. Pułaskiego, ale bez szampana :).

Szczegóły (a może i nie) zdradzi niedługo nasz Latający Reporter, a już teraz zapraszamy na nasz profil na Facebook'u, gdzie można zobaczyć "the best of" ze wszystkich 156 329 ;-) nieoficjalnych zdjęć z obozu.

I niniejszym możemy obwieścić, że mamy dwa kolejne czarne pasy w klubie - tym razem w pięknym stylu na stopień 1 dan zdali kolega Michał W. oraz kolega Adrian M. Gratulacje i szacun za dobry egzamin :-).

Natomiast to, co się działo podczas egzaminu na 3 dan kolegi Łukasza D. przejdzie do legendy Letnich Szkół Aikido... Zastanawiamy się nawet nad wprowadzeniem nowej jednostki szybkości wykonywania technik podczas egzaminów - robocza nazwa: "drągi"... ;-).

Przy okazji informujemy, że w drugiej połowie sierpnia pojawią się szczegółowe informacje o tym kiedy rozpoczniemy kolejny sezon treningowy w Shin Dojo. Stay tuned!

Zapraszamy do zapoznania się z planem.Wszystkie osoby, które mają wolne miejsca w samochodach albo poszukujące lepszego dojazdu do Złotowa zapraszamy na naszego bloga.

No dobra  - zaczniemy od tej złej. Sezon 2009/2010 w Shin Dojo w piątek uznamy za zamknięty. O tym co się działo w ciągu roku u nas w Klubie napiszemy później (w bliżej nieokreślonej przyszłości...) - bo działo się dużo i warto to zebrać do tzw. kupy. W każdym razie koniec złych wiadomości, bo takich mamy od groma i ciut ciut.

A dobre są takie:

• tradycyjnie zapraszamy wszystkich Shin Dodziowców na pożegnalny... khmm, khmmm.. soczek ;-) po piątkowym treningu (25.06), który WYJĄTKOWO rozpocznie się o godz. 19.00. Tak żeby można szybciej było iść na ów soczek.. ;-).
• na treningi aikido będzie można chodzić w lipcu!!! Już od przyszłego tygodnia treningi przez cały lipiec będą się odbywały w środy i piątki o godz. 20.00 w wiadomym miejscu :-))). Treningi będą dla obydwu grup - początkującej i zaawansowanej. UWAGA! Dlatego w przyszłym tygodniu NIE będzie treningów poniedziałkowego i wtorkowego!!!

A potem to już tylko IX Letnia Szkoła Aikido Złotów 2010, odrobina odpoczynku w sierpniu i od września kolejny sezon :).

Zapraszamy do klikania, przeglądania i czytania - od teraz wszystko podane w bardziej przejrzystej, nowoczesnej i atrakcyjnej formie :). Dokonaliśmy dużego skoku w XXI wiek i mamy nadzieję, że tym samym zostawiliśmy konkurencję daleko daleko w tyle ;-). Oczywiście wszelkie uwagi mile widziane - jeśli czegoś Wam brakuje, macie jakieś uwagi lub chcielibyście coś zmienić to piszcie na adres klub@aikido-poznan.pl.

I przy okazji wielkie DOMO ARIGATOU dla eFRESH za nieocenioną pomoc w postaci pięknego projektu graficznego oraz bardzo wygodnego systemu do zarządzania stroną internetową (CMS HYDRAportal).

Przypominamy, że na dniach upływa termin zgłaszania się na Szkołę - potem może być ciężko z noclegiem w pięknym i wiekopomnym Hotelu Zacisze...

Ach, no tak, przecież były egzaminy na stopnie kyu :-) - świeżo upieczonym posiadaczom 6,5 i 4 kuy gratulujemy i zapraszamy do obejrzenia fotek z egzaminu.

• na treningach pojawiło się sporo nowych osób :-)
• zostawiliśmy litry potu na treningach :-)
• mamy nowych instruktorów oraz kilka nowych hakam
• urodziło się kilkoro potencjalnych przyszłych aikistudentów :)
• w lutym gościliśmy Sensei Pascala Guillemin, a w marcu odwiedził nas Sensei Hiroshi Isoyama
• w sierpniu odbyła się kolejna Letnia Szkoła Aikido w Złotowie (i będą kolejne!)
• stronę klubu odwiedzono prawie 33 tys. razy
• dodaliśmy zdjęcia z 11 staży aikido
• na forum pojawiło się 1619 nowych wpisów
• w lipcu powstal nasz blog i juz ma 22 wpisy
• przybyło kilka niezapomnianych aikidowych mądrości w dziale A SENSEI POWIEDZIAŁ
• ukazały sie co najmniej dwa artykuły o Shin Dojo
• przybyło kilka zdjęć w dziale AIKIDO NA WESOŁO
• no i najważniejsze - ten rok był super :-)

Było krótko, konkretnie i na temat - zarówno podczas treningów jak i tuż przed zakończeniem, kiedy to Sensei Wojtek poinformował nas o planowanych aikidockich atrakcjach. A 10 rok w Shin Dojo - tzn. głównie staże - zapowiada się bardzo interesująco - szczegóły na naszym blogu. Nic tylko ćwiczyć, ćwiczyć, ćwiczyć i jeździć, jeździć, jeździć na staże. Krótką relację z pierwszego treningu też można znaleźć na naszym blogu (Sensei Wojtkowi dziękujemy za zakwasy :-)).

Tak tak, i to wszystko w ramach VI Letniej Szkoły Aikido Złotów 2007, która zapowiada się bardzo ciekawie - między innymi nowe miejsce noclegów i wyjątkowo intensywny plan treningów... Wszystkie przydatne informacje możecie znaleźć na specjalnej podstronie. Już teraz zachęcamy do zgłaszania się na Szkołę - macie czas tylko do końca maja!

Z okazji nadchodzących Świąt chciałbym życzyć wszystkim byłym, obecnym i przyszłym "shindojowcom", żeby te Święta rzeczywiście były Świętami :-). I żeby Święty Mikołaj vel Gwiazdor vel Dziadek Mróz nie okazał się zbytnio surowy... ;-).

Ponadto możemy sie pochwalić ;-):

• prawie 14 tys. wejść na stronę
• 145 osobami zapisanymi do naszego newslettera
• ponad 500 fotografiami z 23 staży z udziałem polskich i zagranicznych instruktorów
• prawie 500 wpisami do księgi gości
• 600 głosami w sondach internetowych

Chciałbym podziękować za wszystkie pochwały, porady, sugestie, konstruktywną krytykę :-) i inne przyjemne rzeczy, które spotkały mnie z Waszej strony przez ten czas. Cieszę się, że tak dużo osób odwiedza strone Shin Dojo - to jest największa nagroda za wszystkie nieprzespane noce spędzone przed monitorem... (żartuje, aż tak źle to nie jest.. ;-)). Cieszę się także, że część z Was, czytających ten news, mogę spotkać w dojo na treningach i wspólnie z Wami studiować Aikido - bo tak naprawdę to "Aikido to nie Ty i to nie ja, Aikido to MY".

Jeszcze raz serdeczne DOMO ARIGATO.

• Wojtkowi i Adamowi - za to że prowadzą ten klub :-)
• Rafałowi - za teksty, zdjęcia i atmosferę na treningach :-)
• Michałowi - za pomoc techniczna
• Piotrkowi - za webhosting
• Leszkowi - za zdjęcia, no i oczywiście za atmosferę na treningach ;-)
• Dominice - za tłumaczenie i częste wpisy w księdze gości
• Sylwii - za zdjęcia i optymizm :-)))
• wszystkim osobom, które w jakikolwiek sposób przyczyniły się do powstania tego serwisu www

Ponieważ był to ślub aikidoków (Faustyna również swego czasu stąpała bosymi nóżkami po macie) postanowiliśmy jakoś to zaznaczyć. Pomysł ze szpalerem szermierzy z bokkenami był chyba niezły. Młodej parze życzymy wszystkiego co najlepsze i AI w życiu codziennym!

Przy okazji wnioskuję, żeby po przekroczeniu "pięćsetki" zdjęć odbyła się impreza pt. "AikiPhoto Party" :-).

Przy okazji dowiedzielismy się, że w listopadzie odbędzie się staż z Marianem Wiśniewskim, a na wiosnę 2003 szykuje się duży staż z zachodnim nauczycielem. Szczegóły dot. staży pojawią się już wkrótce na naszych stronach.

Sensei Michel Erb, uczeń sensei’a Tissier, był jednym z jego asystentów podczas ostatniego stażu w Poznaniu na początku listopada. Pierwszy raz jednak miałem okazję zobaczyć go w roli nauczyciela.

Jak należało się spodziewać w przypadku szkoły Tissier staż poprowadzony doskonale od strony dydaktycznej, a sam sensei Erb okazał się być świetnym nauczycielem. Pracowaliśmy na różnych atakach, także tych rzadziej ćwiczonych oraz na podstawowych technikach. Każdą z nich mieliśmy możliwość praktykować na czterech różnych poziomach, co było zasadniczym celem stażu. Najbardziej interesująca była praca na poziomie najwyższym, gdzie… określę to tak:  na nowo szukaliśmy rozwiązywania znanych problemów. Poza aikido było także zajęcia z bronią i mieliśmy możliwość potrenowania rzadko ćwiczonej kombinacji, a mianowicie ken tai jo. Formy były dość rozbudowane, co zmuszało nas do dodatkowej koncentracji podczas tych zajęć.

Miejscem spotkania było Dojo naszego przyjaciela z Berlina, sensei Jean Marie Milleville’a. Sensei ugościł nas w iście polskim stylu, czyli czym chata bogata… Zarówno same treningi, jak i to wszystko co związane ze stażem na pewno będziemy długo i mile wspominać. A na kolejny staż w Berlinie wybierzemy się już nowiutką autostradą :).

Irimi
 

Nad czym pracowaliśmy? Szukaliśmy "granic" wykonania poszczególnych faz, elementów techniki, a następnie… przekraczaliśmy je. Sensei pokazywał, jak taka "praca u podstaw" przekłada się na późniejsze aplikowanie technik. Tak z grubsza, bo słowne wyjaśnienia nie na wiele się zdadzą, skoro już samo studiowanie tego na macie nastręczało trudności.

W przerwie treningów spotkałem sensei Zbigniewa Wójtowicza, doskonałego trenera judo, który był jednym z prowadzących mój kurs instruktorski w 2007 roku. Wyjaśnię, że Sensei Wójtowicz często przyjeżdża obserwować przy pracy nauczycieli aikido, podpatrywać ich sposób prowadzenia treningów i po raz kolejny gościł w Suchym Lesie. Porozmawialiśmy o skali trudności tego co było na pierwszych zajęciach i zgodnie doszliśmy do wniosku: takie mistrzostwo jest osiągalne tylko dla bardzo nielicznych, ale jest niezwykle istotne, by tak trudne zagadnienia pokazywać, gdyż to one nadają kierunek pracy i rozwoju aikidoków, szczególnie tych, którzy mają wyższe stopnie i są instruktorami. Oczywiście osoby początkujące podchodzą do pracy nad techniką na zupełnie innym poziomie, zatem korzystają ze stażu w inny niż zaawansowani sposób, co jest całkiem naturalne.

Staż z sensei Christianem Tissier był kontynuacją obchodów 35-lecia aikido w Polsce. Tym bardziej był on dla nas wyzwaniem organizacyjnym i logistycznym. Na szczęście okazało się po raz kolejny, że dzięki zaangażowaniu całego klubu oraz pomocy Władz Gminy Suchy Las wszystko wyszło jak należy, choć oczywiście jego końcowa ocena należy do uczestników stażu.

Irimi
 

Techniki? Klaska czyli ikkyo, iriminage, kotegaeshi, tenchinage… Praca w kontakcie, kontrola osi, czyli to wszystko z czym mamy do czynienia na co dzień, ale były też techniczne niespodzianki (patrz zdjęcia). Najważniejsze jednak tego dnia było wspólne ćwiczenie i w zasadzie oficjalne, pełne rozpoczęcie sezonu.

Dla mnie staż był rzeczywiście jakimś bodźcem, który obudził mnie z letniego letargu i wprowadził organizm w stan podwyższonej gotowości bojowej, pozytywnie nastawiając na pracę w nowym sezonie. I to chyba na tyle.

Aaa! Okazją do stażu było zakończenie sporej części prac w dojo, które w tej chwili można określić mianem naszego dojo. Dlatego po zakończeniu treningów zorganizowaliśmy wspólne biesiadowanie przy grillu, które dopełniło nasze sobotnie, "rodzinne" spotkanie z aikido. I  tyle relacji niech wam wystarczy.

Irimi

PS. I tym samym oficjalnie rozpoczęliśmy działalność Centrum Sportu i Sztuk Walki w Poznaniu. Hip hip hurra!
 

Ale prześledźmy tegoroczne zmagania na macie. Przyznam bez bicia, że jechałem na Szkołę nie do końca wypoczęty po intensywnym sezonie. Kondycja nie była zła, jednak w mięśniach i kościach wciąż czułem treningi w Shin Dojo. Przez to wszystko nie do końca dysponowałem taką energią i zapasem sił jakbym sobie tego życzył, ale i tak z treningów X LSA dało się wyciągnąć dla siebie całkiem sporo.

Tym razem zacznę od treningów sensei Jerzego Sapieli. Jak zawsze sensei przyjechał do nas z oryginalnym pomysłem na poprowadzenie zajęć. Były już piłki, kółka hula-hop, a tym razem ćwiczyliśmy pozbawieni podstawowego zmysłu, a mianowicie… wzroku. Ćwiczenie zarówno w suwari jak i tachi waza, technik osae jak i nage było bardzo ciekawym doświadczeniem. Musieliśmy na bieżąco modyfikować nasz ruch bazując tylko i wyłącznie na odczuciach, co okazało się bardzo zajmujące i rozwijające. Z oczywistych względów dynamika i szybkość miały swoje ograniczenia, to jednak trening był wymagający i wyczerpujący fizycznie.

Zajęcia sensei Mariana Wiśniewskiego rozpoczęły się od praktyki nieśmiertelnego kokyuho, wykonywanego z ataków statycznych jak i uderzeń. Stabilna pozycja, mocna praca bioder. Było także gyaku ikkyo, kotegaeshi, shihonage a z ruchów podstawowych nie zabrakło jak zawsze rozmaitych ćwiczeń tai sabaki. Tym razem nie było niemal standardowego na szkole treningu kokyunage w kakari geiko.

Swój trening poprowadził także sensei Paweł Zdunowski. Niestety nie uczestniczyłem w tych zajęciach liżąc „rany” i przygotowując prezentację na zakończenie szkoły. Tak – należą mi się baty ;-).

Tradycyjnie treningi dla grupy początkującej prowadzili nasi sensei’e czyli Wojtek Drąg i Adam Manikowski, ale z oczywistych względów nie mogłem na nich być, choć wieść gminna niesie, że były pico belo fantastico ;-).

Jak zawsze znakomite treningi poprowadził sensei Pascal Norbelly. Szczególnie interesujące były treningi dla instruktorów i yudansha. Przykładowo rozwijaliśmy lub skracaliśmy ruch szukając przede wszystkim wykorzystania inercji partnera, jego energii i staraliśmy się je wykorzystać dla wykonania techniki. Treningi krótkie, ale intensywne, podczas których sensei Norbelly starał się popracować z każdym z nas na macie. Podczas porannych zajęć z jo ćwiczyliśmy ciekawy układ, bazujący na znanych nam ruchach, jednak w innej, nie znanej mi wcześniej konfiguracji.

X Letnia Szkoła Aikido była szczególna z racji swego jubileuszu. Jednak nie tylko. Na początek miła uroczystość, bowiem sensei Norbelly obchodził kilka dni wcześniej swoje 50-te urodziny. Nie zabrakło zatem tortu i życzeń oraz ciekawych prezentów ;-).

Na zakończenie Szkoły natomiast była tradycyjna zabawa oraz prezentacja zdjęć z wszystkich poprzednich edycji szkoły, która dostarczyła nam wiele radości, ale też i wzruszeń. Bądź co bądź, zostawiliśmy tu ładny kawałek naszego aikidockiego, i nie tylko, życia. Tu zawarte zostały liczne przyjaźnie i znajomości trwające już wiele lat. Tu poznały się także pary małżeńskie…

To chyba tyle. Czas wracać do codzienności i czekać na kolejną, 11-tą już Szkołę.

Irimi

Początek - bokken. Druga forma z pierwszej serii kashima. No niby tylko forma, ale sensei Tissier zwrócił uwagę na jeden szczegół, który dotychczas jakoś mi umykał, poza tym formę nieco rozwinął i… nabrała ona zupełnie nowego wymiaru.

Bezpośrednio po treningu z bokken trening aikido. No i tu w zasadzie relacja się kończy. Nie bardzo jestem w stanie opisać, wyjaśnić nad czym i w jaki sposób ćwiczyliśmy. Jeśli powiem, że był tam kontakt, jeśli powiem, że było to wzajemne zachowanie się partnerów, jeśli powiem że była to praca nad kontrolą, to wszystko to będzie prawdą. Niczego to nie wyjaśni, co nie wynika z mojej niechęci do opisów, ale zwyczajnie pracowaliśmy nad rzeczami, o których nie bardzo da się napisać, a zwyczajnie trzeba je przećwiczyć.

Miny osób zaawansowanych, subtelne różnice niemal na granicy percepcji, pytanie sensei czy rozumiemy… Tak, rozumiemy, nawet zauważamy te niuanse, ale potem trzeba je przećwiczyć i tu…. No właśnie. Czy to było właśnie TO? Natomiast swoboda z jaką poruszał się w tym wszystkim sensi Tissier, wrażenie, że znowu nam odjechał, jest w punkcie do którego jest nam tak bardzo daleko…

Trudny, trudny staż. Angażujący, wymuszający ciągłą koncentrację i jednocześnie wymagający kondycyjnie, bo treningi były zblokowane (łącznie pięć godzin treningów z jedną godzinna przerwą). Sensei Tissier w dobrej formie, pokazujący bardzo zaawansowane rzeczy. To chyba na tyle…

Irimi

Sam staż był na bardzo wysokim poziomie technicznym. Można powiedzieć, że główną techniką, którą przerabialiśmy było ikkyo… Sensei Tissier, jak zawsze w dobrej formie i w dobrym humorze, koncentrował staż na istocie wysokości środka ciężkości w trakcie wykonywania tej i innych technik. Chodzi o to, aby w trakcie wykonywania techniki unieść zarówno swój środek ciężkości jak i swojego partnera, aby zaraz po wykonaniu dźwigni szybko je obniżyć.

Inną rzeczą nad jaką pracowaliśmy było anulowanie techniki ikkyo, którą wykonywał tori. Polega to na ugięciu ręki w łokciu i skierowaniu dłoni w dół. Dzięki temu tori nie może wykonać klasycznego ikkyo, lecz musi skierować obronę w kierunku, który wskazuje przedramię.

Nie zabrakło oczywiście technik z bokkenem oraz aikido w suwari waza i hanmi handachi waza oraz przeróżnych wariantów kokyu nage.

Dla chętnych dostępne były także wieczorne treningi w Circle Tissier. Miałem przyjemność uczestniczyć w treningach prowadzonych przez mistrza Christiana Tissier i vice mistrza Pascala Guillemin. Oba potraktowałem jak osobne staże, gdyż przerabialiśmy zupełnie różne zagadnienia. W trakcie treningu z sensei Guilemin odnalazłem podobne akcenty, które ćwiczyliśmy na stażu w lutym.

Oczywiście Stage de Paque to również wydarzenie towarzyskie. Poznaliśmy się znacznie lepiej, wypiliśmy niejedno wspólne wino. Opowieściom, żartom i śmiechowi nie było więc końca. Nawet mamy stażowy przebój muzyczny, co świadczy najlepiej o klimacie wyjazdu.

Do zobaczenia na macie
Staszek.

Staż nawiązywał do materiału, jaki przerobiliśmy w Poznaniu w lutym - poziom jednakże był znacznie wyższy, a to ze względu na fakt, że na macie stosunek hakam do nie-hakam był w okolicy 10:1. To przekładało się na poziom treningów, choć osoby, które były na stażu w Poznaniu, odnajdowały sens w poszczególnych ruchach. Tutaj także pracowaliśmy nad skracaniem techniki, o czym tak wiele słyszeliśmy podczas stażu w Poznaniu.

Właściwie każdy z nas wracał z Berlina z "pamiątkami" - jedne bardziej sine, drugie mniej. Ale wszyscy wracaliśmy w świetnych humorach, nie tylko po samych treningach, ale nocnym spacerze po Berlinie w towarzystwie kolegów i koleżanek z Czech i Niemiec.

Staż przeprowadzony jak zwykle na najwyższym poziomie, przemyślany i w najwyższym stopniu poukładany. Był też przykładem, jak ćwiczący mogą mieć wpływ na materiał - na niedzielny trening z bronią wszyscy wyszli z tanto. Sensei powiedział, że jest trening z bokkenem przewidziany, ale skoro tak bardzo chcieliśmy - to ostatnie pół godziny będzie trening z tanto.

Podczas stażu przekonaliśmy się także, jak mały jest świat.. ale to niech pozostanie naszą tajemnicą.

Coyot

Jak to był staż? Zaskakujące, ale nie był to staż tak szybki i dynamiczny jak ostatnie. Oczywiście było to ściśle związane z materiałem, jaki mieliśmy do przerobienia. Sporo aikidockiej klasyki: ikkyo, nikkyo, tenchinage… Ale też nieco rzadziej ćwiczonych rzeczy: ataki ushiro eridori czy morotedori.

Sporo pracy poświęciliśmy kontroli partnera. Często takie zagadnienie jest zawężane, do zakończenia techniki, podczas gdy pracowaliśmy nad kontrolą całości „akcji” z jaką mamy do czynienia już od zaistnienia groźby ataku. I nie do końca chodziło tu o aspekt techniczny tego zagadnienia, choć oczywiście także.

Pracowaliśmy zatem nad modyfikowaniem techniki, nad jej skracaniem w celu sprawdzenia czy mamy faktyczną kontrolę nad tym co dzieje się w trakcie wykonywania techniki. Bardzo cenne ćwiczenie „czujności” zarówno dla tori jak i uke. Interesująco wypadało nastawienie na partnera przy atakach ushiro – ryotedori i szczególnie eridori. Brzmi to wszystko nieco zawile? No to bardzo dobrze, bo tak brzmieć miało...

Była też bardzo ciekawa praca przy ikkyo. Szukaliśmy bowiem nieco innych, niż dobrze nam znane, kierunków zakładania dźwigni na stabilnie, mocno stojącym partnerze.

Trening z jo oparty był na suburi choku tsuki, kaeshi tsuki, tsuki jodan gaeshi i hasso gaeshi uchi. Korzystaliśmy w nich w dwóch ciekawych, niezbyt rozbudowanych formach, których wcześniej nie miałem okazji ćwiczyć.

Treningi jak zawsze doskonale przygotowane od strony dydaktycznej. Poszczególne techniki czy raczej zagadnienia techniczne prowadzone na trzech poziomach, dzięki czemu na stażu doskonale mogły odnaleźć się zarówno osoby początkujące jak i zaawansowani.

Odwiedzili nas ponownie goście z innych miast Polski, a także Czech i Niemiec - w tym także sensei Jean Marie Milleville. Serdecznie dziękujemy za odwiedziny i wspólne treningi.

No i po stażu… Jak zawsze dużo wrażeń, przemyśleń i pamiątki – także te na przedramionach ;-).

Irimi

Mocny kontakt, aktywny uke, silny związek z mieczem, wyraźne wpływy aikido spod znaku Chiba Sensei – zatem bardzo konkretnie i można się było poczuć jak ryba w wodzie. Sensei skupiał się na technikach podstawowych (koyu-ho, shihonage, ikkyo…), praca w osi centralnej, mocny ruch bioder, stabilna, silna pozycja, dobry, wzajemny kontakt tori-uke.

Praca z mieczem podczas treningu dla instruktorów wyraźnie w powiązaniu z aikido Chiba Sensei i Birankai (jak choćby ruch ushiro tenkan). Pojawiły się także techniki w hanmi-handachi waza. Nie będę rozpisywał się w szczegółach, ale po tym zdawkowym opisie, każdy zorientowany w temacie będzie sobie w stanie wyobrazić w jakiej "bajce" znaleźliśmy się w ten listopadowy weekend.

Etsuji Horii Sensei przez 11 lat (od 1985 roku) ćwiczył w Hombu Dojo, a obecnie jest głównym instruktorem w Kobe Sanda Dojo. Wiele wyjaśni informacja, że w roku 2008 Horii Sensei ćwiczył w dojo Chiba Sensei w San Diego. Od tego czasu jego aikido wyraźnie ewoluuje w stronę tego co prezentuje Chiba Sensei.

Konsekwentnie Horii Sensei zaczął też sporą wagę przykładać do pracy z mieczem, co było widoczne podczas treningów. To dość rzadka rzecz, by po tylu latach praktyki aikido odnaleźć dla siebie nieco inną ścieżkę i konsekwentnie nią podążać.

Sensei sporo chodził po macie, przekazując uwagi indywidualnie. Sporo ćwiczył z uczestnikami stażu i widać było, że lubi poćwiczyć i zdrowo spocić się na stażowym treningu. Staż był bardzo czytelny dydaktycznie, przemyślany i sprawnie prowadzony, co dopełnia dobrego obrazu tego wydarzenia. Dlatego mam nadzieję, że Sensei będzie częściej bywał w Polsce i kolejnym razem w pełni sprawny będę aikidoką na macie, a nie kontuzjowanym fotoreporterem na ławce…

Irimi

Czas można odmierzać na wiele sposobów. Czymś co dla mnie w pewien sposób spina w całość poszczególne lata jest Szkoła Letnia. Tak jakoś przez te lata się porobiło i nie chce być inaczej…

Nie można się spodziewać, że z roku na rok na Szkole spotykać będą nas jakieś rewolucje, będziemy co rusz czymś zaskakiwani. To raczej kolejne stopnie, kolejny kawałek drogi do odbycia, materiał do pracy na spory fragment sezonu.

Na treningach dla instruktorów prowadzonych przez sensei Pascala Norbelly’iego starał się on przekazać główne zasady szkoły sensei Tissier, jej logikę, pokazać nad czym i w jaki sposób ćwiczymy. To mogło być interesujące dla instruktorów spoza klubu, którzy na co dzień nie praktykują aikido w taki sposób. Dzięki cykliczności naszych spotkań sensei rozpoznaje nas już nie tylko z twarzy, ale dobrze wie, jaki poziom reprezentujemy, mamy okazje usłyszeć ważne, indywidualne wskazania, co do kierunku w którym powinniśmy iść, na co szczególnie zwrócić uwagę. Dowiadujemy się co w naszym aikido uległo poprawie, a nad czym nadal powinniśmy mocno pracować.

Na Szkole nie mogło oczywiście zabraknąć kokyu ho w interpretacji sensei Mariana Wiśniewskiego. Jest to wyraźny wpływ Hiroshi Isoyama sensei, który tę technikę traktuje jako podstawową dla całego aikido. Mieliśmy zatem kilka wariantów kokyu ho ćwiczonych przed różnymi atakami. Mocna praca bioder, stabilna pozycja – jednym słowem podstawy, których jak zwykle na treningu sensei Wiśniewskiego było sporo. Ponadto jak zawsze dużo tai sabaki, także ćwiczone na rozgrzewce z kilkoma atakującymi uke.

Jak zawsze interesujące były treningi sensei Jerzego Sapieli: zróżnicowane pod względem technicznym, ciekawie poprowadzone. Najistotniejsze jednak jest zawsze świeże, odmienne spojrzenie na techniki, które proponuje nam sensei Sapiela. Poznajemy technik w wersjach innych niż kihon, często w bliższych aplikacjom formach, mamy okazję poćwiczyć je w niecodziennych wariantach.

W tym roku na krótko pojawił się także w Złotowie sensei Jerzy Pomianowski. Swój czas na macie wykorzystał na poprowadzenie treningu z bronią. Głównym tematem tych zajęć były zagadnienia dystansu w mieczu – dystansu pola walki, dystansu pojedynku czy wreszcie dystansu zwarcia. Te odniesienia służyły przede wszystkim lepszemu zrozumieniu miecza, jako źródła technik aikido.

Swoje trening na szkole poprowadzili także sensei Adam Manikowski i sensei Wojciech Drąg. Były to jednak treningi grup początkujących więc nie dane mi było brać w nich udziału.

Poranne treningi z bronią sensei Norbelly poświęcił podobnie jak rok temu jo. Kilka podstawowych suburi oraz dwa nieco rozbudowane kumi jo – „zadanie domowe” na nadchodzący sezon. Zobaczymy za rok, jak się z niego wywiążemy…

Na szkole tradycyjnie ważną częścią były egzaminy. Na kolejne stopnie kyu zdała całkiem spora grupa osób z „Shin Dojo”. Najistotniejsze były jednak egzaminy na stopnie dan. Stopnia shodan dopracowali się Michał Wawrzyniak i Adrian Michałowicz, którym serdecznie gratulujemy!

Rodzynkiem w cieście był natomiast egzamin Łukasza Drąga na 3 dan. Egzamin świetny technicznie i bardzo dynamiczny, czego można się było spodziewać. Co tu dużo mówić – Łukasz ustalił tym egzaminem nowe standardy szybkości i dynamiki – ogromne brawa!

Cóż… Szkoła Letnia dobiegła końca, rozpoczął się nowy sezon aikido, nadchodzi jesień, po nim semestr zimowy, letni i… za rok kolejna Szkoła Letnia.

Irimi

Szybkość. Zatem stopniowanie przymiotnika „szybki” obecnie przyjęło postać: szybki, szybszy, najszybszy, Pascal. Tyle można powiedzieć na temat szybkości ruchów sensei Pascala Guillemin. Staż jak zawsze miał myśl przewodnią. Wstępem do całości stażu był trening z mieczem. Sporo czasu poświęciliśmy na shomen uchi z bokken. Wykonywaliśmy ten shomen z wyraźnymi akcentami dynamicznymi - zarówno w fazie unoszenia miecza jak i cięcia. Podobnie w formie z partnerem opieraliśmy się na prostym zejściu, ale i tu kluczem do pracy ponownie była dynamika, akcenty.

Jak zawsze praca mieczem była następnie konsekwentnie przełożona na pracę w technikach bez broni. Bazę stażu stanowiły w zasadzie najprostsze techniki z ataków shomen. Nic wymyślnego: ikkyo, iriminage, kotegaeshi. Jednak w oparciu o te dobrze znane techniki cały czas pracowaliśmy nad ich dynamiką, nad prędkościami w poszczególnych fazach ruchu, nad akcentowaniem kluczowych momentów. To zupełnie zmieniało obraz technik i zmieniało te skądinąd podstawowe techniki znane dobrze aikidokom ze stopniem 5 kyu, w techniki bardzo zaawansowane. Kihon zmieniał się w aplikacje.

Sensei zwracał też uwagę na właściwe nastawienie w ćwiczeniu, na mentalną obecność w technikach, która jest ich integralną częścią. Poza tym ćwiczyliśmy coś, co w aikido praktykuje się niezmiernie rzadko, czyli obronę przed low kickiem. Cóż… szczegóły tradycyjnie pozostawiam dla siebie… ;-).

Upał. Dojo Sensei Jean Marie Milleville’a, który zaprosił do siebie sensei Pascala Guillemin, znajduje się na 4 piętrze, na poddaszu kamienicy. Warunki były ciężkie. Nie trzeba się było ruszać, by pot lał się strumieniami. Na szczęście przemili gospodarze dojo zostawili nam w dyspozycji lodówkę pełną wody mineralnej, która na każdej przerwie schodziła na pniu. Poza tym dojo bardzo ładne, prostymi środkami urządzone w bardzo przemyślany i elegancki sposób.

Mecz. Niemcy walczyli z Urugwajem o 3 miejsce w tegorocznych mistrzostwach świata w RPA, więc będąc w Berlinie trudno było przejść obok tego wydarzenia obojętnie. Byliśmy jednak tak zmęczeni treningami i upałem, że siedząc na ławce w jakimś przybytku, z kufelkiem ziemnego piwa pszenicznego w dłoni, tylko modliliśmy się o mecz bez dogrywki, by szybko można było udać się na spoczynek. Nocleg niestety nie należał do najprzyjemniejszych, bo temperatura nie miała zamiaru się obniżyć.

Staż zatem dobrze zapadnie mi pamięci. Tym razem poza samym meritum sprawy zapamiętam też upał, upał, upał, upał….
 

Już początek - tsuki i wejście w irimi nage ura. Bez pierwszego kontaktu. Bezpośrednio za plecy partnera. Kontrola osi, rzut. Kotegaeshi - szukanie szybkiego ruchu za plecy partnera. Ciekawa praca rąk przy tej technice, praca która wymagała wyjścia poza znane nam standardy. Ogólnie sporo pracy na macie poza standardem, w celu wyzwolenia się od nawyków, by bardziej zrozumieć pewne zasady. Odejście od formy w celu lepszego jej zrozumienia. To z ważniejszych rzeczy zapamiętanych przez mnie.

Trening popołudniowy - niestety, z uwagi na obowiązki służbowe nie uczestniczyłem. A szkoda, bo wiem, że były wykonywane techniki z kopnięć. Na szczęście wieczorem udało mi się dobić  na spotkanie integracyjne. Wspominam o tym spotkaniu celowo, bo poza licznymi rozmowami w wesołej atmosferze było ono zdominowane przez fantastyczny występ olimpijski Justyny Kowalczyk i jej walkę o złoty medal igrzysk w Vancouver. Na drugi dzień kiai kilku osób, w tym także moje, było nieco ochrypłe.

Poranny trening z jo. Rzadko ćwiczone na stażu z uwagi na skąpą zwykle ilość miejsca. Tym razem jednak sensei mógł sobie pozwolić  nawet na wykonywanie form zawierających katate toma uchi, czyli ruchy bardzo obszerne. Na wstępie jednak kilka podstawowych suburi, jak i tych bardziej "zaawansowanych". Dla większości początkujących był to jeden z pierwszych kontaktów z jo i z pewnością pierwszy na stażu. Trochę martwi, że podobnie było z niektórymi bardziej zaawansowanymi, których na treningach piątkowych z bronią jak na lekarstwo.

Ostatni trening aikido urozmaicony technicznie. Kopnięcia, rzuty no i sankyo, które mój nadgarstek na długo zapamięta ;-) Staż jak zawsze metodycznie bez zarzutu. Nieco mniej dynamiki niż poprzednio, ale z uwagi na treść stażu taka była natura rzeczy. Otrzymaliśmy kolejny materiał do przerobienia. Pozostaje wszystkim życzyć zdrowia by mogli systematycznie pracować nad tym wszystkim na "powszednim" keiko.

Irimi

Irimi

Irimi

 

Dojazd do Berlina zajął nam nieco ponad trzy i pół godziny, co należy na pewno uznać za niezły wynik. Przed dojo zjawiliśmy się  niemal godzinę przed czasem dzięki czemu wzięliśmy udział  w. układaniu maty. Niemiecka organizacja pracy jest chyba mocno przereklamowana, albo wręcz przeciwnie. ;-).

Trening z bokken. Znana nam forma, ale. Widzimy ideę ruchu, rozumiemy zasadę, ale... zwyczajnie nie wychodzi. Aikido. Bazujemy na podstawowych, prostych technikach. Szukamy efektywności przez przemieszczanie od jednych do kolejnych punktów "strategicznych". Bardzo ciekawa praca, uświadamiająca nam ile wciąż do zrobienia w podstawach. Streszczę to w ten sposób: "Przecież to wygląda jak zwykłe shihonage z aihanmi"! Właśnie. Staż trudny. Sensei widząc, że najwyraźniej nie nadążamy za jego przekazem, kilkakrotnie dowcipnie upewnia się czy jego angielski jest dla nas zrozumiały. Czasem rezygnuje z kolejnego pokazu i szuka innych sposobów by "sprzedać" nam kolejną porcję swojego aikido.

Wracamy z głowami pełnymi myśli, z kolejną porcją materiału do przepracowania. Jak zawsze. Wracamy zmęczeni podróżą i niedoborem snu. Cóż, jutro jest niedziela, może wreszcie odeśpimy?

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

 

Irimi

Irimi

Irimi

Zdjęcia ze stażu do obejrzenia na stronie Wrocławskiej Sekcji Aikido.

Pewna grupa ludzi w tym samym czasie wydaje się być lekko "niepełnosprytna". Osoby te płacą by spędzić czas pocąc się, męcząc, by mieć nieco siniaków, by nazbierać sporo otarć i by całkiem połamany z trudem podnosić się o poranku z łóżka, z uczeniem bólu w całym ciele (także we włosach i paznokciach). Ta grupa to uczestnicy corocznych Letnich Szkół Aikido w Złotowie. Ja także do tej grupy lekkich wariatów należę, z czego zresztą jestem dumny :-)

Schemat Szkoły podobny do poprzednich. W tym roku jednak nieco więcej zajęć z sensei Pascalem Norbellym, który już tradycyjnie jest głównym gościem naszej Szkoły. Poranne treningi z bokken po raz pierwszy prowadził właśnie sensei Norbelly. Treningi prowadzone w taki sposób, że mogły z nich skorzystać zarówno osoby zaawansowane jak i początkujący. Były zarówno podstawowe cięcia i sposoby poruszania się jak i bardziej rozwinięte formy kumi tachi. Formy znane, choć niektóre w nieco innej wersji, kończone nieco innymi cięciami, niż te, do których byłem przyzwyczajony. Jak zwykle w bokken praca nad dystansem, timingiem, sporo detali. Także praca nad... odwagą.

Zajęcia na macie z sensei Norbellym? Określiłbym je jako bardzo dynamiczne. W stosunku do poprzednich szkół, zajęcia były wyraźnie "żywsze", czego przedsmak mieliśmy podczas stażu w Dreźnie (patrz relacja). Już wówczas bowiem zapowiadała się mała rzeź (nie)winiątek. Szczególne pod tym względem były zwłaszcza zajęcia dla instruktorów. Sensei sporo chodził pomiędzy ćwiczącymi i poćwiczył z każdym, dając nam ostro popalić. Przyznam się bez wstydu, że często, gęsto niestety nie nadążałem za ruchem sensei i bywałem zupełnie bezradny. Te treningi wyraźnie pokazały ile jest jeszcze do zrobienia w kwestii dobrego atakowania, ile pracy potrzeba w zakresie "reaktywności" uke. Podczas swych ostatnich zajęć sensei powrócił do podstaw. Z jednej strony odniosłem wrażenie, że jest to podsumowanie naszych treningów w trakcie Szkoły, ale też chyba przypomnienie najważniejszych rzeczy, jakby obudzenie nas, ponowne zwrócenie uwagi na elementy bazowe, na podstawowe zasady, w których wciąż są rzeczy do poprawienia...

Treningi z sensei Marianem Wiśniewskim to jak wiadomo kuźnia. Dużo rzeźbienia w podstawach, na rozgrzewce jak zwykle tai sabaki połączone z zejściami z linii ataku, co akurat zbyt proste przy ataku trzech uke nie było. Podczas treningów ćwiczyliśmy raczej bardziej złożone techniki, kompilowane z kilku ruchów, kończone technikami podstawowymi, jak ikkyo, czy shihonage. Nie zabrakło oczywiście nieśmiertelnego kokyu ho, ale było także rzadziej ćwiczone gyaku ikkyo. Treningi były jak zwykle wymagające fizycznie, co akurat było mi potrzebne do budowania kondycji.

Sensei Jerzy Sapiela i tym razem na Szkole podczas prowadzonych przez siebie treningów posłużył się rekwizytami. W tej materii powrót do źródeł, czyli kółka hula hop. Posłużyły one do pokazywania stref działania tori i uke, ich wzajemnych relacji od momentu zainicjowania ataku do zakończenia techniki. Sensei za pomocą hula hop pokazywał też właściwe trajektorie i płaszczyzny ruchu tori w trakcie wykonywania technik. Pracowaliśmy nad technikami podstawowymi (ponownie kokyu ho), choć oczywiście treścią zajęć była bardziej praca nad dystansem i wspomnianymi już relacjami tori uke, które wynikały np. z coraz to krótszej i bardziej bezpośrednio wykonywanej wersji techniki.

W trakcie Szkoły odwiedził nas sensei Waldemar Giersz, który gościnnie poprowadził zajęcia dla grupy początkującej. Niestety nie brałem w nich udziału, ale komentarze ćwiczących na tym treningu osób były jak najbardziej pozytywne i było to dla nich na pewno ciekawe urozmaicenie treningów Szkoły. Treningi w grupie początkującej prowadzili także sensei Adam Manikowski i sensei Wojciech Drąg, jednak tu w relacji musiałby ponownie zastąpić mnie ktoś z ćwiczącej pod ich okiem grupy.

W trakcie Szkoły nie zabrakło także egzaminów począwszy od stopni 6 kyu na 3 danie skończywszy. Także ja miałem swój egzamin, ważny, bo ostatni zdawany bez hakamy.

Kolejna siódma już Letnia Szkoła Aikidow Złotowie za nami. Jak zwykle bardzo urozmaicona. Jak zwykle intensywnie przepracowana. Jak zwykle pozostawiła nam sporo do przemyślenia, sporo materiału do pracy na kolejne miesiące treningów w naszych dojo. Mimo, że rozkład treningów, nauczyciele Szkoły, większość uczestników są elementami „stałymi”, to należy zauważyć, że Szkoła nie popada w rutynę, rozwija się wraz z naszym aikido. To chyba najcenniejsza rzecz w tym wszystkim...

Na koniec krótkie podziękowania. Przede wszystkim dla ojca i matki szkoły ;-) czyli Adama i Wojtka, dla wszystkich Nauczycieli Szkoły i dla jej uczestników. Tradycyjnie już -  do zobaczenia za rok!

Irimi

Irimi

Irimi

Nebril

Irimi

Przemiłą niespodzianką był dla nas piątkowy trening, na którym swą obecnością zaszczycił nas sensei Hiroshi Isoyama. Ten bezpośredni kontakt pozostawił niezapomniane wrażenia. Z uwagi na bardzo surowe podejście Sensei do etykiety byliśmy wyjątkowo mocno skoncentrowani. Spora liczba osób początkujących wymusiła pracę nad podstawami. Były też liczne komentarze sensei Isoyamy, odwołania do treningów z O'Sensei. Piątkowy trening był niezwykle ciekawy i wyraźnie też nasze zaangażowanie przypadło do gustu sensei Isoyamie, który w znakomitym humorze opuszczał nasze dojo.

Wczesny, sobotni poranek rozpoczął się od układania maty i ostatnich prac przygotowawczych. Spodziewaliśmy się, że osobowość sensei Hiroshi Isoyama i w tym roku przyciągnie sporą liczbę aikidoków, zatem roboty rzeczywiście było dużo. Uroczystego powitania uczestników i otwarcia stażu dokonał wójt gminy Suchy Las, pan Grzegorz Wojtera.

Pierwszy trening niestety z uwagi na różne obowiązki przeszedł mi niemal w całości koło nosa. Ponownie było na nim sporo podstaw, jak zwykle taino tenkan ho w miejscu rozgrzewki, podstawowe techniki. Znacznie więcej wyciągnąłem dla siebie z sobotnich zajęć popołudniowych. Było nieco więcej "zabawy" w ataki i techniki rzadziej ćwiczone, takie jak np. munedori i sankyo. Łapiąc właściwy rytm można się było solidnie spocić.

Niedzielne zajęcia równie interesujące. Poza znanymi nam już ćwiczeniami na tegatanę były techniki z ryotedori, kokyunage, tenchinage, a na koniec roytedori w suwari waza. Wszystkie zajęcia okraszone były opowieściami sensei Isoyamy. Jako bezpośredni uczeń O'Sensei przez ponad 20 lat zebrał on bardzo wiele doświadczeń. Sensei opowiadał o tym jak O'Sensei wykonywał techniki, o tym jak sam "pacyfikował" nowo przybyłych, by dla siebie czerpać jak najwięcej z nauki O'Sensei i wyjaśnił też w dowcipny sposób czym dla niego jest shomen rei składany przed gaku. Sensei Isoyama pouczał by trenować sporo kihonu, by praktykować aikido konkretnie i ciężko, bo praca jest sednem aikido. Praca, która nigdy się nie kończy. Do you understand? HAI! I don't think so. ;-)

Poza treningami w trakcie stażu odbyło się spotkanie instruktorów PFA oraz uroczystość wręczenia dyplomów fukushiodoin, które otrzymali również nasi nauczyciele: Adam Manikowski i Wojciech Drąg. Serdeczne gratulacje! Przeprowadzony był także jeden egzamin na nidan, którego przebieg nadzorowała komisja egzaminacyjna PFA. Odbyła się także miła uroczystość wręczenia przez naszego Gościa dyplomów yudansha, wszystko zgodnie z etykietą wymagana przez sensei Hiroshi Isoyamę.

Czas na podsumowanie. Staż można uznać za nasz sukces organizacyjny, choć zapewne drobnych potknięć się nie ustrzegliśmy. Udało się zorganizować 706 metrów kwadratowych maty, by zapewnić przyzwoitą ilość miejsca dla kilkuset ćwiczących osób. W przerwie między treningami władze gminy przygotowały dla uczestników stażu miłą niespodziankę - poczęstunek. Był to tradycyjny polski bigos i chleb ze smalcem. Najeść do syta mogli się wszyscy. Ten miły gest świadczy o tym, jak ważny jest dla władz Suchego Lasu fakt, ze na miejsce organizacji stażu wybrany został ich ośrodek. My również za przychylność i pomoc gminy jesteśmy bardzo wdzięczni, bo miejsce to jest naprawdę idealne do organizowania tego typu imprez. A przypomnę jeszcze, że władze gminy obiecały, że w przyszłym roku obok sali GOSu stanie park wodny. Zatem serdecznie zapraszamy za rok!

Dla nas jednak najlepszą rekomendacją była ogromna satysfakcja z jaką zajęcia w Suchym Lesie poprowadził Hiroshi Isoyama sensei, który obiecał jeszcze 30 razy być naszym gościem :-). Domo arigatou gozaimashita Sensei!

Irimi


 

Sensei Guillemn w znakomitej formie rozpoczął od podstawowych technik z ataku  yokomenuchi. Dalej pojawiały się "klasyczne" stażowe ataki takie jak katatedori, czy katatedori aihanmi. Sensei zwracał uwagę, że mimo braku realności takowych, konieczne jest zachowanie logiki i sensu każdego z nich. Rzecz jasna stanowią one bazę do prawidłowego wyprowadzania innych ataków, stąd konieczne jest odpowiednie ich traktowanie i właściwe podejście. Nieco miejsca poświęcone było również atakowi rzadziej na stażach spotykanemu a mianowicie katadori. Ćwiczyliśmy mało standardowe zejścia i dalej kontrolę partnera przez ikkyo i nikyo. Była także ciekawa wersja uchikaiten nage rozwinięta z... a co ja tyle będę pisał. Trzeba było pojawić się na macie ;-).

Bardzo interesujący był trening z tanto. Sensei Guillemin zwracał uwagę na fakt, że w rzeczywistości techniki przeciw atakowi nożem są niezwykle trudne. Natomiast to co z treningu z tanto najcenniejsze dla własnego rozwoju aikido, to dodatkowy element, który zmusza do większej koncentracji, wprowadza do techniki znacznie większe wymagania dotyczące kontroli, kontaktu, precyzji, dystansu czy timingu. Podczas tych zajęć rzeczywiście koncentracja i stres były większe. Przypominały one nieco atmosferą tę z treningów z bokken, szczególnie z ostatniego stażu w Berlinie.

Niedziela i poranna sesja z bokken. Dużo podstaw. Ponownie liczne uwagi co do prawidłowego ataku, a jednocześnie zachowania przez uke odpowiedniej kontroli własnych poczynań i skupienia na całości zaistniałej sytuacji i relacji między tori i uke. Ostatnia sesja treningowa zawierała nieco powtórzeń wcześniej ćwiczonych elementów. Pojawiły się także ataki kombinowane, ponownie uczące kontroli, koncentracji i właściwej oceny sytuacji. Myślę, że cenna puentą, pewnym podsumowaniem, stażu będzie stwierdzenie sensei Pascal Guillemin, że w aikido nie należy myśleć. Jeśli już to należy "myśleć ciałem". Cenna uwaga, dla uczestników stażu myślę że bardzo klarowna biorąc pod uwagę treść treningów.

Wyjątkowo, z uwagi na odbywające się na sali "Olimpii" zawody judo, staż miał miejsce w naszym dojo, przy ulicy Cichej. Należało się zatem spodziewać znacznego tłoku na macie. Było to oczywiście niejakie utrudnienie, ale i tak wszyscy uczestnicy starali się pracować na maksymalnych obrotach. Tym razem pojawili się także goście zagraniczni, wśród których był dobrze nam już znany sensei Jean Marie Milleville. Wszystkim uczestnikom stażu, naszym sensei'om, oraz oczywiście sensei Pascalowi Guillemin serdeczne domo arigatou gozaimashita! A teraz nic, tylko brać się dalej do pracy...

Irimi

Było ostro i konkretnie. Pierwsze co nas zaskoczyło to "wielkość" dojo. Znajdowało się ono na poddaszu pięciopiętrowej, starej kamienicy. Jedynie 90 m2 maty, ale zarówno sala z tatami, jak i wszystkie inne pomieszczenia bardzo zadbane i schludne. Skromnie i niezwykle prosto, z bardzo pomysłowym rozwiązaniem rozpraszania światła w dojo. Czuć było klimat sprzyjający treningowi. Organizatorzy zaskoczeni byli taką liczbą chętnych i było ciasno. Nieco w tym naszej "winy", bo stanowiliśmy dokładnie 1/4 wszystkich uczestników pierwszego treningu.

Grunwald... Ano głównie dlatego, że mieczy ci było pod dostatkiem ;-). Każda z trzech sesji rozpoczynała się treningiem z bokkenem. I były to treningi niezwykle angażujące i stresujące. Pomijam, że na pierwszym ciasnota była tak duża, że niekiedy tynk sypał się ze ścian. Przede wszystkim jednak zarówno uke jak i tori musieli być mocno skupieni by nie przyjąć bezpośredniego uderzenia. Niestety jeden raz nieco się zdekoncentrowałem i mam teraz na serdecznym palcu intrygującą sporych rozmiarów pamiątkę w kolorze śliwki węgierki.

Aikido bez miecza rozpoczęliśmy z dużym tłoku wykonując kokyu ho z ataku katatedori. Po kilkunastu minutach ćwiczyliśmy już w grupach, w dobrym, równym rytmie. Techniki raczej podstawowe, ataki zarówno katatedori, jak i uderzenia.

Kolejna sesja odbywała się już w drugim dojo, z uwagi na większą powierzchnię maty. Trening z bokken nadal stresujący i wymagający dużego skupienia, jednak dzięki zmianie dojo, swoboda ruchów znacznie większa. Sensei od czasu do czasu prosił na środek bardziej zaawansowane osoby i widać było, że nawet dla nich trening był trudny i stresujący. Aikido dynamicznie i w dobrym rytmie. Jak zawsze dużo pracy na kontakcie, z ciekawszych rzeczy iriminage z przygotowaniem do padu na wysokie yoko. Ileż może zdziałać prawidłowy balans ciałem, wszystko oczywiście dla dobra uke.

Dzięki uprzejmości naszych Gospodarzy noc z soboty na niedzielę spędziliśmy w dojo. Nocleg na macie, rano możliwość przygotowania sobie lekkiego śniadania, gorąca herbata. No i znowu treningi. Na treningu pojawił się sensei Jean Marie Milleville, którego znamy ze stażu w Poznaniu z października ubiegłego roku. Sensei doskonale nas pamiętał i była okazja z nim poćwiczyć. Ponownie bokken, bardzo konkretnie: koncentracja, otwarcie, atak shomen lub tsuki, odpowiednia reakcja lub akceptacja bólu ;-).

Ostatni sesja aiki także dość dynamiczna. Początek w iriminage w suwari waza. Nieco odświeżenia "technik z wczoraj". Ponadto przejście z kotegaehi do ude garami wykonywanego na "wolną" rękę. Pysznie. Sesja jak zwykle zakończona jiu waza. Ciasno, więc w dużym skupieniu z oczyma dookoła głowy. Niestety czas ruszać w drogę powrotną. Podziękowania dla sensei Pascal Guillemin za ciekawy i angażujący staż oraz dla naszych Gospodarzy za wspaniałą, iście polską gościnę.

Fatalna jazda powrotna, w okropnej pogodzie. Ale nic to. Staż okazał się w sumie niezbyt drogi i jak zwykle znakomity dydaktycznie i technicznie. Z pewnością warto było. No i mamy przedsmak tego, co czeka nas już w lutym w Shin Dojo.

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

 

Irimi

Tym razem udało się zmobilizować całkiem liczną ekipę i w sile około trzydziestu osób wybraliśmy się do Warszawy. Wyjątkowo wcześnie dotarliśmy do dojo i po przebraniu się byliśmy już na macie. A tu tłok ogromny. Więcej osób widziałem jedynie ponad rok temu w Mulheim, gdzie odbywał się staż jubileuszowy Katsuaki Asai sensei i Niemieckiej Federacji Aikido. Zatem już od początku czuło się podniosłą atmosferę święta polskich aikidoków.

Pierwszy trening punktualnie rozpoczął Shigeru Sugawara sensei. A co na swoim pierwszym treningu zaproponował Sugawara sensei? Zupełnie podstawowe elementy i techniki, kihon, rzekłbym: podstawy podstaw. Z uwagi na liczbę ćwiczących zostaliśmy podzieleni na grupy, co pozwoliło w miarę bezpiecznie ćwiczyć. O swobodzie ruchu nie można z pewnością mówić, ale ciasnota na stażach jest raczej standardem, zatem nie inaczej musiało być przy tak wyjątkowej okazji. Mimo wszystko zdołałem całkiem solidnie spocić się na tym treningu, sprytnie wyszukując na macie miejsca w których swoboda była nieco większa. Zatem znakomity początek całej imprezy.

Sensei Christian Tissier miał zadanie częściowo uproszczone, gdyż zaczynał swoje zajęcia bezpośrednio po gościu z Hombu Dojo i byliśmy już solidnie rozgrzani. Tu także ćwiczyliśmy zupełne podstawy. Bardzo istotną treść treningu stanowiły wyjaśnienia na temat pracy na macie, zależności jakich przez odpowiedni system treningowy szukamy, zasad nad którymi pracujemy - zarówno jako tori jak i uke. Wszystko to było poparte odpowiednim pokazem. Mogliśmy się także przekonać, jak wygląda zastosowanie tych zasad w "praktyce" - jak wyglądają aplikacje technik. Sensei Tissier zwrócił jednak uwagę, że techniki zastosowań wymagają pracy nad podstawami przez długie lata. Na wyższym poziomie procentuje to niezwykłą ekonomiką i precyzją ruchu, znakomitym czuciem partnera i przede wszystkim możliwością swobodnego zastosowania technik. Trzeba jednak nad tym popracować do poziomu 3, 4-ego dana...

Popołudniowa część jubileuszowej imprezy to Uroczysta Gala Budo. Jej program był bardzo obszerny. Podczas tej trwających kilka godzin uroczystości miały miejsce pokazy licznych klubów aikido (w tym także Shin Dojo) oraz shidoinów i fukushidoinów PFA oraz nauczycieli związanych od lat z polskim aikido, takimi jak Pascal Durchon (5 dan) czy Phillip Orban (5 dan). Obecni byli także przedstawiciele zagranicznych organizacji aikido z Niderlandów, Słowacji, Rosji, Niemiec, Szwecji, Ukrainy, Litwy, Bułgarii, i Czech, choć nie wszystkie z tych krajów brały udział w pokazach.

Na macie pojawili się także członkowie innych krajowych organizacji aikido, w tym m.in. Polskiej Unii Aikido z Jackiem Wysockim (7 dan) na czele, czy reprezentujący Polską Akademię Aikido Dariusz Bieńkowski (5 dan). Było to niezwykle ciekawe doświadczenie, i niezmiernie ucieszyła mnie obecność na Gali tak licznych gości i przede wszystkim możliwość zobaczenia jak aikido ćwiczy się gdzie indziej. To także bardzo pozytywny sygnał, że mimo różnic technicznych czy organizacyjnych można jednak pokazać się razem na takiej uroczystości.

W trakcie Gali odbyły się także interesujące pokazy kyudo, kenjutsu, kendo czy pokaz tamashigiri. Wielu osobom związanym z polskim aikido zostały wręczone pamiątkowe dyplomy i medale. Zwieńczeniem Gali były wspaniałe pokazy Christian Tissier sensei i Shigeru Sugawara sensei, co tu dużo mówić: pokazy aikido na najwyższym poziomie. Moc pozytywnych wrażeń z Gali poważnie doładowała moje akumulatory.

Kolejny dzień, kolejne treningi. Ponownie rozpoczął Sugawara sensei. Znowu sporo podstaw. Sensei między innymi zwracał uwagę na właściwe atakowanie, czyli takie, które jest możliwie bezpieczne dla uke i stawia w jak najtrudniejszej sytuacji tori. Niby sprawa oczywista, a jak często zapominamy o poprawnym, logicznym atakowaniu, co nie zmusza tori do wykonywania solidnie techniki.

Senei Tissier również kontynuował myśli przekazywane poprzedniego dnia. Jak zwykle doskonała dydaktyka, wszystko podparte przykładami. Właściwie ten jak i poprzedni trening sensei Tissier były kontynuacją stażu, który odbył się w Lipsku. Tym razem znacznie więcej informacji do mnie dotarło i pewne rzeczy się wyklarowały, gdyż poprzednio bariera językowa nieco utrudniała pełne zrozumienie przekazu.

Na koniec jeszcze tradycyjne podziękowania dla prowadzących treningi oraz oczywiście upominki. Był tez czas na zrobienie pamiątkowego zdjęcia grupowego, które z uwagi na liczbę osób było pstrykane... z drabiny!

Czas na podsumowanie całości. Przyznam, że byłem nieco sceptycznie nastawiony w związku z całym zamieszaniem (wysyłanie zgłoszeń, deklaracje, pokazy itp.) Jednak biję się w pierś: pod względem organizacyjnym wszystko było doskonale przygotowane i przeprowadzone. To co budziło moje obawy okazało się chyba jedynym sposobem by cała impreza mogła się odbyć właściwie bez kłopotów i bardzo sprawnie.

Zatem przy tej okazji bardzo serdeczne podziękowania dla wszystkich, którzy musieli poświęcić całkiem sporo czasu by jubileusz 30-lecia aikido uczcić tak wspaniałym spotkaniem. Podziękowania także dla gospodarzy gościnnego dojo przy Racławickiej, gdzie nocowała spora grupka poznaniaków. Zatem do zobaczenia na kolejnych stażach i... kolejnym jubileuszu.

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi
 

Irimi

Na początek taino tenkan ho jako ćwiczenie podstawowe i baza nie tylko technik, ale także rozumienia zasad aikido. Następnie dźwignie (ciekawa wersja nikyo), rzuty, różne ataki, ale ciągle praca nad podstawowymi zasadami. Przede wszystkim Sensei zwracał uwagę na właściwy dystans, a raczej na całą przestrzeń związaną z wykonywaniem określonej techniki. Szukaliśmy zatem tych elementów w poszczególnych technikach i studiowaliśmy możliwość ich wykonania w określonym dystansie czy timingu. Tę pracę na stażu można podsumować uwagą sensei Orban: "Skuteczność rzutu nie leży w samym rzucie, ale w znalezieniu właściwego czasu i dystansu".

Na każdym z treningów sensei Orban wskazywał na istotność rozluźniania się dla właściwej pracy na macie. Można było wyraźnie zaobserwować jak odpowiednie rozluźnianie się wpływa na możliwość wykonywania technik, na dużą reaktywność, na elastyczność w doborze ruchu, techniki. Dawało ono zauważalną swobodę działania w wykonaniu sensei Orban i pozwalało mu na spore improwizowanie w zależności od zmieniającej się sytuacji i relacji tori-uke. Były to bardzo ciekawe elementy w pracy nad aikido, mnie osobiście bardzo ciekawiące.

Podczas stażu była także możliwość ćwiczenia z jo: okazja na stażach raczej rzadka. Ponownie dość długa jak na staż rozgrzewka składająca się głównie z podstawowych suburi. Trening właściwy to w zasadzie jedno z kumi jo. Precyzyjna i wymagająca praca dla obu ćwiczących partnerów. Wszelkie niedostatki techniczne wynikające ze słabej znajomości suburi i kiepskiej pracy nad dystansem od razu były odczuwalne. Oj sporo do zrobienia, sporo.

Niedzielny poranny trening z bokkenem, ponownie ostre rozgrzewanie się shomenami i cięciami kesa. Sam trening obejmował trzy kata z pierwszej serii szkoły kashima shin ryu. Zatem coś co z jednej strony dobrze znamy, a z drugiej jest nad czym pracować i wciąż cos nowego w tych formach znajdujemy.

Kolejny trening aikido rozpoczął się w suwari waza, co źle wróżyło moim ostatnio mocno protestującym, kolanom. Było to jednak tylko wprowadzenie do innych technik a raczej do pracy nad podstawowymi zasadami. Ponownie ciekawy trening, dobrze poukładany, przemyślany i dobry dydaktycznie. Yokomen uchi jiu waza, ostatni wysiłek, ostatnie krople potu i już po stażu.

Interesujące, angażujące treningi, bardzo dobra organizacja, noclegi w bardzo ciepłych dojo, dobre przyjęcie (podziękowania dla gospodarzy stażu), wesołe posiłki w chińskiej knajpce w stylu kabaretu "Ani mru mru", wieczorny "Tymbark" w rockowej knajpie, oj działo się działo. Podsumowując: staż jakie lubię. Domo arigatou gozaimashita!

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi
 

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi

Irimi 

Irimi

PS. Nocleg w miejscowym dojo, przepięknym, mówię wam! Ach pozazdrościć!

Irimi

 

Irimi

Irimi

Irimi

Majówka aikido w Opolu jest już tradycją i zawsze jest o tyle ciekawa, że można poćwiczyć u kilku mistrzów, których interpretacja aikido jest dość zróżnicowana. To oczywiście sprawiło, że staż był bardzo ciekawy i każdy mógł znaleźć dla siebie coś interesującego. Niestety nie miałem przyjemności być na wszystkich blokach treningowych, ale te na których mogłem się pojawić były świetnie poprowadzone, zróżnicowane i bardzo wciągające.

Pierwszy trening, w którym brałem udział, odbył się w niedzielę o godzinie 8.00, co jak dla mnie było niemal pora nocną. Trening ten poprowadził sensei Jerzy Pomianowski. Był to trening z mieczem i obejmował podstawy szkoły miecza Kashima Shin Ryu. Interesujący z dynamicznymi pojedynkami pod koniec, które dla niektórych skończyły się dość boleśnie. Ale prawdziwy samuraj bólu się nie obawia ;-)

Bezpośrednio po treningu odbyły się egzaminy na stopnie mistrzowskie. Warto wspomnieć, że na nidan zdał nasz dobry znajomy z Łodzi Antek Płoński. Gratulacje od "shindojowców".

W sesji popołudniowej treningi poprowadzili sensei Hubert van Ravensberg i sensei Piotr Borowski na przemian w grupie początkującej i zaawansowanej. Odmienne aikido, nieco ciekawych "rozwiązań technicznych" i zróżnicowanie tempa obu treningów. Krótko mówiąc interesujące popołudnie na macie. A! I na koniec dnia egzaminy stopnie kyu, niestety nie wszystkie zakończone sukcesem, ale tak to czasem bywa.

Poniedziałkowe treningi rozpoczynały się szczęśliwie o bardziej ludzkiej godzinie tj. o 10.30, a mimo to wstając tego ranka czułem się jak górnik po ośmiogodzinnym debiucie na przodku. Podział tym razem na trzy grupy zaawansowania. Początek dnia dla grupy zaawansowanej to trening z senseiem Borowskim, z uwagi na żywe tempo niemal morderczy. Następnie trening poprowadzony przez sensei Roberta Kraca. Ćwiczyliśmy formy ken tai jo, co jest nieczęsto praktykowane, więc na pewno było warto, tym bardziej, że braki w tej materii mam jednak dość spore. Na zakończenie krótkie spotkanie na macie z sensei van Ravensbergiem, dobrze że znacznie spokojniejsze...

To tyle o majówce aikido. Był precyzyjny ruch, ciekawe wersje technik, sporo tenkanów, techniki krótkie i bardziej rozbudowane, było sporo dynamiki jak i treningów nieco wolniejszych, był trening z mieczem, było ken tai jo. Chyba niczego więcej od stażu nie można wymagać. Jak zwykle w Opolu wszystko sprawnie zorganizowane z możliwością noclegu na macie. Jedyny minusik to konieczność powrotu dość zatłoczonym, poweekendowym pociągiem (ale i tak było wesoło), ale o chęci założenia fanklubu PKP już zdaje się wspominałem przy okazji innych relacji.

Wszystkim aikidokom życzę żeby w przyszłym roku pogoda w majowy weekend była na tyle fatalna by z czystym sumieniem można było zostawić rodzinkę w domu sam na sam z panem telewizorem, a samemu nieco spocić się w dojo OSA! Sayonara!

Irimi

Irimi

Irimi

I jak poprzednio świadomość, że jest to jeden z nielicznych bezpośrednich uczniów O?Sensei skłoniła mnie do podróży pociągiem "pospiesznym" i zrywania się w środku nocy by nań zdążyć. Uważam, że kontakt z takim nauczycielem jest bardzo ważny dla lepszego zrozumienia aikido jako sztuki walki, nawet jeśli nasze "codzienne" aikido różni się od tego prezentowanego przez Asai sensei. Po prostu warto. Tyle tytułem wstępu.

Przejdźmy do konkretów: treningi. Niemal identyczna jak na poprzednich stażach była rozgrzewka, bardzo charakterystyczna dla tego nauczyciela, z delikatnie (choć nie zawsze) rozciągającymi ćwiczeniami i ćwiczeniami oddechowymi. Nie obyło się oczywiście bez funagoki undo, którego praktykę w czasie rozgrzewki Asai sensei uważa za niezbędną. Związek tego ćwiczenia z wieloma technikami aikido jest często tematem jego dygresji w trakcie trwania treningów. Z pewnością z sobotniego treningu wszystkim ćwiczącym utkwiło w pamięci sankyo. Oj, mocno dało się nam ono we znaki naszym dłoniom. Ale czujne oko nauczyciela spostrzegło coraz częściej rysujące się na naszych twarzach grymasy hm... "akceptacji". W związku z czym dla rozluźnienia Asai sensei zaproponował... yonkyo! O zgrozo! Na szczęście pomysł ten okazał się tylko jednym z dowcipów jakimi nas uraczył w ten weekend.

W tym miejscu mała osobista dygresja. Zauważyłem, że podczas staży z Katsuaki Asai panuje atmosfera taka, jaka powinna być w dojo aikido. Z jednej strony podniosła i skupiona, a z drugiej pełna radości i pogody ducha. I dzieje się tak zapewne dzięki usposobieniu mistrza. Pewnie jest to kolejna przyczyna dla której jeżdżę na staże przezeń prowadzone. Ale wracamy do tematu.

Noc z soboty na niedzielę jak zwykle okazała się za krótka. I to nie tylko z powodu zmiany czasu z zimowego na letni (rany co za chory pomysł!). Kopia sobotniej rozgrzewki skutecznie nas jednak wybudziła z lekkiego letargu. Jaki wniosek płynie z niedzielnego treningu? Proszę aikidoków: zabieramy na staże jo i bokken! Okazały się niezbędne, gdyż sporo czasu poświęciliśmy na interpretację technik aikido poprzez prace z mieczem. Bardzo ciekawy, trudny i pouczający trening. I to tyle. Reszta znowu pozostanie w naszych głowach i sercach (to by narobić wam apetytu na kolejny staż).

Organizacyjnie dobrze, choć jak wiadomo informacja o stażu była dość trudna do zdobycia ;-). Sporo osób na macie, dość gęsto, ale to już raczej standard na tego typu stażach. Zabrakło niestety czasu, by udać się do Gdańska na starówkę, czy choć na chwilę zerknąć na morze, czego nam poznańskim szczurom lądowym czasem brakuje. Ale nawet jeśli za rok z wywieszonym językiem, z oczami jak agrafki przyjdzie biec na poranny (nocny?!) pociąg do Gdyni, ja z pewnością się na to zdobędę. Sayonara!

Irimi

Irimi

Na macie w Lipsku sporo technik podstawowych, ale nie tylko. Było zatem nasze ulubione "bananowe" ikkyo, a poza tym m.in. kotegaeshi, shiho nage, irimi nage, tenchi nage. Ataki to głównie katatedori, yokomenuchi, shomenuchi, ryotedori. Jak zatem widać niby nic skomplikowanego... Sensei Tissier skupiał się na szczegółach wykonywania technik, które przeważnie umykają nam gdzieś podczas codziennych treningów, a decydują o ich skuteczności, czy raczej prawidłowym wykonaniu. Jakie to szczegóły? Nie zdradzę, to moja słodka tajemnica wywieziona ze stażu. Poza tym co innego mówić, a co innego zobaczyć czy odczuć na własnej skórze będąc i ćwicząc na stażu. Powiem jedynie, że błędy jakie wskazywał sensei Tisiser dotyczyły także osób z wieloletnim doświadczeniem na macie, a nie tylko nas maluczkich.

Drugi dzień treningów rozpoczął się tradycyjnie od treningu z bokkenem. Początek to głośne kiai i standardowe shomenuchi i kiri kaeshi w ilościach wystarczających by podnieść temperaturę ciała i zemdlić nieco rączki. Przećwiczyliśmy również cięcie kesa giri, także w bardziej rozwiniętych formach shiho giri i happo giri. Następnie po solidnej jak widać porcji ruchów podstawowych, ćwiczyliśmy jedno z drugiej serii kata kashima shin ryu. Ten trening na pewno był ciekawy i przydatny, szczególnie że na kolejnych zajęciach praca rąk, bioder i całego ciała ćwiczona w trakcie form z mieczem bardzo się przydały i wyraźnie było widać ich związek z technikami aikido. Ta konsekwencja w prowadzeniu staży przez sensei'a Tissier jest również jego wizytówką.

Organizacja stażu bardzo dobra pod każdym względem. Nocleg w przytulnym dojo Phillipe'a Orban. Znakomicie poprowadzone treningi. Na macie duża liczba ćwiczących z wysokimi stopniami, wiec można było naprawdę sporo skorzystać.

Na koniec mała dygresja. Nasza sonda wskazuje, że uważamy w klubie staże za niezbędny element w rozwoju aikido i twierdzi tak znakomita większość aikidoków z Shin Dojo. Szkoda, że ta deklaracja nie ma swego odzwierciedlenia w liczbie osób, które na staże faktycznie jeżdżą. Jest nas garstka i to przeważnie te same osoby. Fakt - zagraniczne staże są drogie i na pewno nie każdy może sobie na nie pozwolić. Ale z drugiej strony są one warte każdego wydanego nań euro centa, szczególnie staże z sensei Christianem Tissier. Jeśli tylko możecie w nich uczestniczyć, to gorąco polecam.

Irimi

Na miejsce spotkania wybrany został Lewin Kłodzki - niewielka miejscowość oddalona 30 km od Kłodzka w pobliżu której możliwe jest korzystanie z tras narciarskich (zdaje się, że to zbyt szumne określenie) Zieleńca. Miejsce wybrane zostało z bardzo praktycznych względów - z uwagi na szerokie znajomości jakie miał tam nasz główny organizator, kierownik-reżyser wyprawy - Sebastian. Potrzebna była bowiem nie tylko sala, która stała się na ten okres naszym dojo, ale również nocleg i sala balowa oraz atrakcje dla "znajomych nieaikidoków" by mieli co ze sobą zrobić w czasie treningów.

Na miejscu zdecydowana większość z nas zjawiła się niedzielnym popołudniem, 28 grudnia. Tego też dnia rozpoczęliśmy treningi, oczywiście od rozłożenia maty. Jak się na miejscu okazało wożenie maty spod Piły było zbędnym manewrem, gdyż na miejscu w dużej i świetnie wyposażonej sali gimnastycznej znajdowało się około 100 m2 maty zapaśniczej, całkiem wysokiej jakości. No cóż, człowiek uczy się na błędach, choć cudze zdecydowanie są mniej bolesne i nie biją zbyt mocno po kieszeni...

Codzienne wieczorne treningi były podzielone na dwa bloki: najpierw ćwiczyliśmy aikido, a następnie chętni poznawali podstawy naginaty. Dla niewtajemniczonych wyjaśnię, że jest to rodzaj włóczni za pomocą której zawodnicy prowadzą miedzy sobą pojedynek. Pozycje, uderzenia, i bloki są zupełnie odmienne od tych, które znamy z aikido czy aiki-jo, ale z pewnością warte poznania. Zawodnicy ubrani są oczywiście w zabezpieczające ich zbroje, zbliżone wyglądem do tych z kendo, bo mimo że naginaty do walki są wyposażone w bambusowe końcówki w miejsce metalowych ostrzy, to nadal jest to niezwykle groźna broń. Tyle informacji na początek wystarczy. Dociekliwych odsyłam do internetu lub lepiej do sensei Romana Widawskiego, który prowadził wszystkie treningi aikido i naginata jakie odbyły się w Lewinie Kłodzkim.

Czasu by zapoznać się z podstawami sztuki jaką jest naginata było niezwykle mało. Aby jednak liznąć co nieco i przynajmniej zorientować się w podstawach przeszliśmy błyskawiczny kurs. Poznaliśmy zatem zasady etykiety i bezpiecznego obchodzenia się z naginatą, a także poćwiczyliśmy podstawowe pozycje i sposoby przemieszczania się oraz nazewnictwo. Były oczywiście uderzenia i bloki, a dla chętnych również możliwość ćwiczenia w zbroi. No i na ostatnim treningu, dla najbardziej ambitnych przeprowadzono kilkuminutowe sparingi! Powiem szczerze, że nie należałem do grupy zainteresowanej naginatą: są bowiem gusta i guściki. Ale przyglądałem się treningom z boku i przyznam, że osoby które przez te kilka dni przykładały się do ćwiczeń z naginatą naprawdę przyswoiły sporo wiedzy i umiejętności. Prosty wniosek, który płynie także z codziennych treningów aikido: zaangażowanie jest znacznie ważniejsze niż czas spędzony na treningu. Obecność duchem, a nie tylko ciałem jest najistotniejsza!

Podczas treningów aikido ćwiczyliśmy "bananowe" techniki takie jak np. ikkyo, ale w formach bardziej "praktycznych", niż te z codziennych treningów w naszych dojo. Były również znane nam ze staży z Romanem Widawskim ćwiczenia polegające na łączeniu kilku technik, który służyły między innymi poprawie kontroli nad partnerem.

Nasz staż w swych założeniach nie miał czysto szkoleniowego charakteru, a był przede wszystkim okazją do spotkania się grupy przyjaciół. Mimo to biorąc pod uwagę to, co ćwiczyliśmy na macie i czego się nauczyliśmy I Sylwestrowy Staż Aikido i Naginata w Lewinie Kłodzkim należy jednoznacznie uznać za niezwykle "owocowy"! ;-)

Oczywiście poza matą działo się równie wiele. A co dokładnie? A z tego moi drodzy tym razem nie zdradzę wam nic. Jedynie złośliwie wspomnę o narciarstwie zjazdowym, snowboardzie, górskich wędrówkach, nocnym kuligu, wizycie w Czechach, klaustrofobii w podziemiach Kłodzka, Kaplicy Czaszek, podwójnych porcjach ryżu, barku do cna opróżnionym, Cafe Truck, zastrzykach na gołą pupę w towarzystwie wesołej kompanii, prawdziwej śnieżnej zimie, szampanie otwartym dokładnie na czas, tańcach i zapasach w sali balowej, lepieniu garnków z gliny, świeżym wiejskim chlebku ze smalcem jakiego w życiu nie jedliście, trudnej sztuce fotografii cyfrowej, brzuchach obolałych ze śmiechu... Tego nam nikt nie odbierze. Wystarczy Wam? To co, jedziecie za rok?

Irimi

PS. Wielkie Dzięki Romanowi Widawskiemu, kierownikowi-reżyserowi Sebie, asystentce Dominice oraz ludziskom wszelakim.

Irimi

Całe spotkanie było znakomicie zorganizowane: treningi, basen łącznie z kąpielą w wannie z hydromasażem (pamiętacie Klub Kwadransowych Grubasów?) i wieczornym spotkaniem przy napojach chłodzących, uwieńczonym zjedzeniem naprawdę WIELKIEGO prosiaka (tak kolego Macieju). Wielkość owego prosiaka pozwolę sobie jeszcze raz podkreślić: miał uszy jak skrzydła jumbo jeta, ogon jak wąż strażacki (nie taki poskręcany ale taki gruby!) i oczy jak soczewki teleskopu na Mount Palomar. Nie wiem tylko czy prosiak spełniał wszelkie standardy UE (ponoć szczecinę miał jak trawa na Camp Nou w Barcelonie), ale z pewnością było chlubą jego hodowcy i gospodarza imprezy...

Wracając do aikido, które było przecież głównym celem naszej podróży do Chojnic, trzeba wspomnieć o osobach prowadzących treningi. Postać sensei Mariana Wiśniewskiego jest wszystkim osobom związanym z Shin Dojo dobrze znana i nie trzeba jej przedstawiać. Natomiast zdecydowana większość z nas nie miała dotąd okazji ćwiczyć pod okiem sensei Jerzego Sapieli. Sensei Sapiela na co dzień prowadzi treningi w Szklarskiej Porębie. Z aikido jest związany, podobnie jak sensei Wiśniewski, od samego początku istnienia tej sztuki walki w Polsce. Należy wspomnieć, że pasja ta związana była w owym czasie ze sporym poświęceniem (cotygodniowe podróże ze Szklarskiej Poręby do Szczecina na treningi pod okiem Mariana Osińskiego).

Oczywiście treningi na stażu były prowadzone w zupełnie odmienny sposób i odzwierciedlały różną interpretację aikido prezentowaną przez obu nauczycieli. Można było nie tylko intensywnie ćwiczyć, ale także nieco posłuchać. Zatem sporo zarówno dla ciała jak i dla duszy. Mnie osobiście taka "mieszana" forma prowadzenia staży bardzo odpowiada. Dzięki temu staż był ciekawy i inspirujący, a czas spędzony na macie minął bardzo szybko. No i niestety trzeba było wracać do domku.

Za wspaniałe lekcje aikido sensei Marianowi Wiśniewskiemu i sensei Jerzemu Sapieli serdeczne Domo Arigatou Gozaimashita! Gospodarzom spotkania Maciejowi Gostomskiemu i Henrykowi Modrzejewskiemu składamy również serdeczne podziękowania, za zaproszenie, znakomitą organizację i górę schabu... No i oczywiście serdecznie gratulujemy X-lecia Chojnickiej Sekcji Aikido, życząc kolejnych jubileuszy!

Irimi

Irimi

Irimi

PS. Wojtkowi Drągowi i Adamowi Manikowskiemu oraz innym organizatorom Letniej Szkoły Aikido Złotów 2003; prowadzącemu treningi sensei'owi Marianowi Wiśniewskiemu oraz naszemu gościowi sensei'owi Jerzemu Pomianowskiemu; wszystkim uczestnikom którzy, przyczynili się do tego, że Szkoła odbyła się w tak wspaniałej atmosferze serdeczne DOMO ARIGATOU GOZAIMASHITA!

Irimi

Irimi

Irimi

Nie inaczej było i tym razem, a z uwagi na fakt, że liczba świeżo upieczonych aikidoków była dość znaczna, treningi stażowe zostały podzielone na grupy zaawansowania. Podziału dokonano wg schematu: pierwsza grupa - osoby bez kyu i z 6 kyu, druga grupa - posiadające 5 kyu i wyżej. Był również specjalny trening dla "hakam", ale o tym za chwilę.

Podczas stażu z sensei Wiśniewskim wykonywaliśmy podstawowe techniki z ataków aihanmi i gyakuhanmi, takie jak ikkyo, nikyo, irimi nage czy tenchi nage. Nie był to jednak kihon. Na stażu pojawiły się zarówno nieco bardziej rozbudowane wersje technik, np. przez dodanie tenkanów, jak również wersje maksymalnie skrócone, jak np. wykonywanie ikkyo czy nikkyo z błyskawicznym zejściem tori do suwari waza. Ten element techniczny, ze sprowadzeniem do parteru i kontrolą partnera był dla nas dość trudny, ale z pewnością będzie stanowił ciekawe uzupełnienie naszej codziennej praktyki.

Pod względem technik treningi obu grup były do siebie zbliżone. Jednak na poszczególnych treningach sensei Wiśniewski zwracał uwagę na odmienne problemy, jakie się pojawiają przy ich wykonywaniu. Osobną sprawą był natomiast trening dla "hakam", który odbywał się na zakończenie sobotnich spotkań na macie.

Byłem niezmiernie ciekawy, co też interesującego można zaserwować zaawansowanym w ciągu półgodzinnego treningu... No i można... Biedactwa w czarnych portkach przez całe pół godziny w ośmioosobowych grupach wykonywały trzy rodzaje kokyunage w tachi i suwari waza. Pot lał się strumieniami i nie było chwili odpoczynku. Brawo za kondycję. Swoja drogą niezły sprawdzian przed egzaminami na stopnie mistrzowskie i wyższe stopnie uczniowskie.

Drugi dzień stażu to przede wszystkim egzaminy na stopnie od 6 do 3 kyu. To co koniecznie o egzaminach należy powiedzieć: trwały długo i były bardzo męczące. Sensei Wiśniewski nie oszczędził nawet debiutantów zdających na 6 kyu. Po zejściu z maty, jak to kiedyś określił pewien komentator sportowy, "nogi stały się ciężkie jak z waty". To dość dobrze opisuje odczucia zdających dotyczące ich dolnych kończyn po zakończeniu egzaminu. Jeżeli chodzi o techniczną stronę egzaminu to egzaminy na wszystkie stopnie zostały ocenione bardzo wysoko. Systematyczna, ciężka praca się opłaciła.

To chyba wszystko o naszym listopadowym spotkaniu z Sensei'em Marianem Wiśniewskim. Oczywiście nie muszę wspominać, że sobotni wieczór spora grupa osób spędziła na treningu "tegatana" (pokal nieodzowny atrybut) i "tanecznych tenkanów". Zabawa jak zwykle była na 102 i jak się okazało nie przeszkodziła zdać egzaminu śpiewająco. Osoby które w niej nie brały udziału niech wezmą tą myśl pod uwagę. Do zobaczenia na macie!

Rafał Stasik

Wizyta sensei z kraju miłośników płazów była dla nas o tyle istotna, że aikido w jego wykonaniu jest szczególnie cenione przez prowadzących nasz Klub: Adama i Wojtka, jak również przez wielu z nas. Powody są oczywiste: fantastyczna technika i piękno, wręcz magia ruchu, dynamika wykonywanych technik. Krótko mówiąc: wspaniałe aikido.

Podczas stażu prezentowane były techniki podstawowe z ataków katatedori aihanmi i gyakuhanmi, shomenuchi i yokomenuchi. Przy wykonywaniu ikkyo sensei Tissier zwracał uwagę na "poszukiwanie punktu ikkyo". Ten aspekt techniczny jest na ostatnich stażach często przypominany przez Sensei'a (Lipsk luty 2002, Paryż kwiecień 2002). Niby każdy z nas wie, jak ikkyo zrobić, ale okazuje się że można je studiować całe życie i wciąż być w fazie poszukiwań.

Ponadto Sensei zwracał uwagę, że na każdym etapie studiowania aikido poszukujemy czegoś innego. Myślę, że ta oczywista kwestia jest przez nas często pomijana w codziennej praktyce. O innych aspektach technicznych i "wokół technicznych" nie będziemy się rozpisywali. Kto był na stażu - z uwag sensei Tissier skorzysta, kto nie był - niech żałuje. Mamy nadzieję, że Adam, który aktualnie przebywa na stypendium we Francji i trenuje pod okiem sensei Tissier, będzie mógł przekazać nam po swym powrocie maksimum tej wiedzy.

To co nas zaskoczyło, to fakt, że podczas stażu można było całkiem swobodnie poćwiczyć. Miejsca na macie wystarczyło dla wszystkich. Nawet podczas treningu z bokkenem było całkiem sporo miejsca by wykonać kesa giri. Na stażu z sensei'em Tisssier, który odbył się dwa lata temu w tej samej sali, na macie były wręcz tłumy i bardzo trudno było znaleźć bezpieczny kawałek tatami.

Staż w Krakowie nie należał do najtańszych, być może dlatego wiele osób nań nie przybyło. Biorąc pod uwagę koszty dojazdu (odległość do Krakowa jest całkiem spora) sumka robi się już dość znaczna, ale z pewnością warto było ją wydać. Część z nas miała możliwość wybrania najtańszego środka transportu jakim był samochód (podziękowania dla kierowców). Dzięki temu m.in. nasz klub był całkiem licznie reprezentowany (jak zwykle), gdyż w sumie było nas 12 osób z Shin Dojo. W nocy z soboty na niedzielę organizatorzy umożliwili przyjezdnym darmowy nocleg na macie. Tu ukłon w ich stronę. I kolejny ukłon za możliwość przybycia na matę nawet po "nocnym zwiedzaniu" Krakowa. Gorąco polecamy - mata jest po takich "spacerach" dużo bardziej miękka.

Na koniec jedna krytyczna uwaga do... ćwiczących. Niestety na macie zdarzył się przykry wypadek - złamane żebra. Chyba zawsze warto pamiętać o tym, że po to by aikido spełniało swą rolę wszechstronnego rozwoju ciała i ducha ćwiczących musi być ono przede wszystkim bezpieczne. Staże są po ty by studiować ruch, starać się zrozumieć przekaz mistrza. Część osób wokół nas przy wykonywaniu technik typu tenchi nage czy shiho nage była natomiast bardziej skupiona na dynamicznym rzuceniu partnera "na wysokie yoko", niż na faktycznym studiowaniu ruchu i idei aikido. Efekt: brak postępów technicznych i kontuzje. Proponujemy nieco zwolnić tempo i więcej studiować, a nie prowadzić kumite na stażowej macie, która chyba do tego nie służy. Przy odrobinie rozwagi wszyscy na tym skorzystamy

Po stażu pozostał pewien niedosyt, a wynika to z faktu że ciekawe treningi skończyły się zbyt szybko. Wizyty sensei Chriatiana Tissier są dość rzadkie w Polsce. Pozostaje mieć nadzieję, że nasz "francuski łącznik" Adam coś z Tissierowskiego aikido przemyci do naszego dojo. W marcu w Poznaniu będziemy gościć ucznia sensei'a Tisser. Będzie nim Pascal Guillemin (4dan). Jeśli ta wizyta wypadnie pomyślnie to mamy nadzieję, że w przyszłości swą obecnością zaszczyci nas również sam sensei Christian Tissier.

Dominika Maj, Rafał Stasik

Po przyjeździe do Złotowa zameldowaliśmy się w Ośrodku "Zacisze" i z uwagi na spory upał czym prędzej zapoznaliśmy się z jeziorem. Po południu tego samego dnia długo oczekiwany moment: oficjalne rozpoczęcie Szkoły w gościnnej sali "Sparty", która na czas jej trwania stała się naszym dojo. W nadchodzącym tygodniu mieliśmy tu spędzać 5 godzin dziennie.

W czasie pierwszego treningu sensei Marian Wiśniewski dużo uwagi poświęcił na ćwiczenia rozciągające, co dobrze zrobiło naszym od dawna nieużywanym mięśniom i ścięgnom. Sporo czasu spędziliśmy także na tai sabaki. Jak się okazało, nie tylko tego dnia. Żaden z treningów na macie nie obył się bowiem bez praktyki podstawowych ruchów jak tenkan, tenkai czy (a jakże!) irimi tenkan, który był bazą do wykonywania większości technik w czasie Letniej Szkoły.

Wykonywaliśmy głównie podstawowe techniki z ataków katatetori aihanmi i gyakuhanmi takie jak ikkyo, irimi nage czy shiho nage by przejść do nieco trudniejszych jak nikyo, sankyo czy kokyu nage. Nieco później znacznie ułatwiło to wykonywanie technik z ataków ryotedori, yokomenuchi czy ushiro ryotedori. Gdy coś w wykonywanych trudniejszych technikach "nie grało" sensei Wiśniewski powracał do technik prostszych oraz ruchów bazowych i pokazywał, gdzie leży przyczyna naszych niepowodzeń.

Trzeba wspomnieć, że część treningów osoby początkujące (5 kyu, 6 kyu oraz osoby bez stopnia) i zaawansowani spędzali na macie razem, a część odbywała się osobno. Pozwalało nam to skupić się nad tymi elementami, które były najistotniejsze na danym poziomie zaawansowania. Ponadto dzięki temu treningi były bardziej intensywne, ciekawsze i, co tu dużo mówić, na macie było więcej miejsca i... powietrza. Do udziału w Szkole zgłosiła się bowiem spora liczba chętnych i mimo że sala była duża, to miejsca dla wszystkich (i powietrza!) wystarczało z trudem. W programie obozu przewidziane były również treningi z jo i bokkenem, które poprowadzili Adam i Wojtek.

Treningi odbywały się obok sali "Sparty" na otwartym powietrzu i gromadziły zawsze sporą rzeszę gapiów, którzy rekrutowali się także wśród przejeżdżających obok kierowców. Całe szczęście, że przez cały czas trwania Szkoły nie doszło tam do żadnej stłuczki, bo pewnie jej kosztami obciążono by osoby trenujące wówczas z bronią ;-).

Bardzo ważną częścią Szkoły były wieczory spędzane przez aikidoków w Ośrodku "Zacisze". To tu odpoczywaliśmy, bawiliśmy się (i to jak!) i poznawaliśmy nawzajem. Szkoła przyciągnęła bowiem ludzi z wielu miast wśród których były Słupsk, Łódź, Piła, Chojnice, Tuchola, Wałcz, Szczecinek, Gdańsk, Katowice, Szklarska Poręba, Jelenią Góra, Wilno, no i oczywiście Poznań. Były też sportowe turnieje, tenis stołowy, siatkówka, bule i... jazda na "wściekłej beczce". Zabawa była przednia i cieszyliśmy się niezmiernie, że poranny trening rozpoczynał się o 9.30, dzięki czemu spóźnień nie odnotowano. Po tygodniu zmagań z własną słabością z wielkim żalem musieliśmy rozstać się ze Złotowem. Jednak wszyscy solennie przyrzekli spotkać się tu za rok i z pewnością dotrzymają słowa.

I na koniec WIELKIE PODZIĘKOWANIA DLA WOJTKA I ADAMA za naprawdę wielki trud, jaki włożyli w zorganizowanie Szkoły. SERDECZNE PODZIĘKOWANIA DLA SENSEIA MARIANA WIŚNIEWSKIEGO za przygotowanie i poprowadzenie wspaniałych, interesujących treningów. I wreszcie DZIĘKI WSZYSTKIM UCZESTNIKOM OBOZU za wspólne treningi i niezapomniane wrażenia. Do zobaczenia za rok!

Irimi